HENRYK LUKSEMBURSKI — KRÓLEM NIEMIEC
chwilówkaNagła śmierć Albrechta otworzyła przed elektorami możność wyboru kandydata niezagrażającego ich przywilejom. O koronę niemiecką zabiegał tym razem zachodni sąsiad Rzeszy — Filip Piękny król Francji. Kiedy zaś okazało się, że nie może liczyć na poparcie elektorów, wysunął kandydaturę swego brata Karola Walezjusza. Jednak i ta propozycja nie zdołała zjednoczyć elektorów. Nie uzyskała ich poparcia również kandydatura habsburska, obawiano się bowiem przedstawiciela tego rodu zbyt szybko wzrastającego w potęgę. W końcu 27 listopada 1308 r. elektorzy zdecydowali się oddać swe głosy na Henryka hr. Luksemburskiego. Pochodził on z pogranicza niemiecko-francuskiego i, podobnie jak Adolf Nassauski, reprezentował sferę uboższych feudałów zachodnich. Wyniesienie swe zawdzięczał w dużym stopniu bratu — arcybiskupowi Trewiru. Doszedłszy do korony, zaczął podobnie jak poprzednicy rozglądać się za możliwością wzmocnienia swojej pozycji w drodze powiększenia posiadłości rodowych. Sprzyjało mu szczęście. W Czechach toczyła się bowiem wojna domowa, a miejscowa szlachta, która tak jeszcze niedawno popierała Henryka Karynckiego przeciwko Habsburgom, teraz zaproponowała koronę synowi Henryka VII, Janowi Luksemburskiemu. Propozycja została oczywiście przyjęta i Jan uzyskał od ojca inwestyturę na Czechy (1310). Musiał jednak prowadzić walkę ze swym rywalem zanim ostatecznie udało mu się osiąść na stałe w Pradze. Kredyty
